Er loopt een hond op het spoor
De eerste stap is gezet. Om 09.55, vijf minuten voor de deadline, heb ik de brief waarmee ik mij kandidaat stel voor het voorzitterschap van de PvdA ingeleverd op het partijbureau in Amsterdam. Met daarbij 107 handtekeningen van partijleden die mij steunen - ruim meer dan de benodigde 50. Ik ben onder de indruk van het grote aantal steunbetuigingen en de aardige reacties die ik de afgelopen dagen heb ontvangen, per brief en per email. In mijn brief geef ik aan wat mijn drie prioriteiten zijn: doorgaan met partijvernieuwing (ik wil bijvoorbeeld dat alle leden stemrecht krijgen op het PvdA-congres), een andere manier van politiek bedrijven in Nederland (geen dikke verkiezingsprogramma's meer, maar een beknopt manifest dat tijdens de rit wordt uitgewerkt) en wat ik noem een nieuw gelijkheidsoffensief, in Nederland en de wereld: alle kaarten op de jongste jaren van een kind zetten, onder meer door middel van gratis kinderopvang voor iedereen, en een eerlijke kans voor de Derde Wereld door meer geld voor armoedebestrijding en het afschaffen van de Europese landbouwsubsidies die nu boeren in de Derde Wereld de nek omdraaien.
Het ging trouwens bijna mis vanochtend. De sneltrein van Almere Centrum naar Amsterdam CS was nog maar net vertrokken, of hij kwam alweer tot stilstand. Vrijwel direct riep de conducteur om dat er iets mis was. "Dames en heren, zoals u merkt staan we stil. Er loopt een hond op het spoor. Hierdoor lopen wij een nog onbekende vertraging op." Mijn adem stokte. Het zal me toch niet gebeuren? Twee weken lang keihard gewerkt, een programma geschreven, mensen gebeld, campagneteam bij elkaar gebracht, handtekeningen ingezameld, en dan struikelt mijn kandidatuur op de valreep door EEN HOND OP HET SPOOR? Gelukkig duurde het oponthoud niet al te lang, en vervolgde de trein snel zijn reis richting hoofdstad. Maar aan het lezen van de meegebrachte krant kwam ik niet meer toe.
Toen ik het partijbureau verliet kwam ik Marije Laffeber tegen, de internationaal secretaris van de PvdA die zich herkiesbaar stelt. Hollend was zij op weg naar het partijbureau om haar brief in te leveren. Kennelijk waren er meer honden op het spoor vanochtend.
Het ging trouwens bijna mis vanochtend. De sneltrein van Almere Centrum naar Amsterdam CS was nog maar net vertrokken, of hij kwam alweer tot stilstand. Vrijwel direct riep de conducteur om dat er iets mis was. "Dames en heren, zoals u merkt staan we stil. Er loopt een hond op het spoor. Hierdoor lopen wij een nog onbekende vertraging op." Mijn adem stokte. Het zal me toch niet gebeuren? Twee weken lang keihard gewerkt, een programma geschreven, mensen gebeld, campagneteam bij elkaar gebracht, handtekeningen ingezameld, en dan struikelt mijn kandidatuur op de valreep door EEN HOND OP HET SPOOR? Gelukkig duurde het oponthoud niet al te lang, en vervolgde de trein snel zijn reis richting hoofdstad. Maar aan het lezen van de meegebrachte krant kwam ik niet meer toe.
Toen ik het partijbureau verliet kwam ik Marije Laffeber tegen, de internationaal secretaris van de PvdA die zich herkiesbaar stelt. Hollend was zij op weg naar het partijbureau om haar brief in te leveren. Kennelijk waren er meer honden op het spoor vanochtend.


<< Home