Linksaf of het veilige midden?

Maandagavond ben ik te gast bij de afdeling Almere van de PvdA. In cafe the Guardian op de Grote Markt wordt een 'Rode Tafel'-bijeenkomst gehouden. De afdeling organiseert met enige regelmaat dit soort discussies, waar de leden van de partij met elkaar en met belangstellenden in gesprek gaan. Vandaag gaat het over de koers van de partij: "Linksaf of het veilige midden", is de vraag die centraal staat. Bij de vraag voel ik me een beetje ongemakkelijk. 'Linksaf' klinkt sympathiek, maar roept bij mij ook direct het beeld op van een auto die een drukke snelweg verlaat en een provinciale weg induikt. Ik denk niet dat we daar heel veel nieuwe kiezers tegen zullen komen, en bovendien: we verlaten de drukke weg met al die auto's: daar rijden onze kiezers toch? En om die metafoor nog even verder uit te werken: zo veilig is dat midden niet: het is immers hartstikke druk op die grote weg, waar je dus met iedereen rekening moet houden. Ik kies voor de linkerbaan op de snelweg.

Er ontstaat een pittige discussie tussen de aanwezigen. De 'linkse lente' die SP en GroenLinks onlangs hebben gelanceerd wordt als voorbeeld voor de PvdA genoemd (ik heb de website www.linkselente.nl eens bekeken: technisch perfect, artistiek zeer fraai, maar een inhoudelijke boodschap ontbreekt). Wethouder Johanna Haanstra en fractieleider in de gemeenteraad Rob Beuse verzetten zich tegen al te veel luchtfietserij. Zij zijn twee van de lokale bestuurders die de PvdA na de dreun van 2002 er weer bovenop hebben geholpen. Onze kiezers zitten in het midden, betoogt Beuse. Aan het eind van de discussie mag ik mijn programma voor het voorzitterschap uiteenzetten. Het wordt goed ontvangen. Ik vind dat de Haagse PvdA op dit moment te weinig idealisme uitstraalt, te weinig visie. Het is allemaal een beetje flets. Maar ik ben het met Rob eens dat we onze kiezers in het midden niet moeten achterlaten. Daar moeten we juist trots op zijn: dat zijn de mensen die dankzij tientallen jaren sociaal-democratisch emancipatiebeleid een goed bestaan hebben kunnen opbouwen. Die mogen we niet in de steek laten, we zijn er ook voor hen.