Trekt u zich terug?

Woensdagmiddag ontvang ik een telefoontje van het PvdA-partijbureau. "Michiel, ik bel om je te vertellen dat je kandidatuur in orde is bevonden. Je bent nu dus officieel kandidaat. Ik ga je nu zeggen wie de vier andere kandidaten zijn, en dan kun je aangeven of je je kandidatuur wilt handhaven." Pardon? Wil ik mijn kandidatuur handhaven? Ja, dat wil ik! Ik heb net ruim twee weken gezwoegd om een programma op te stellen, te bellen met partijgenoten, een campagneteam te formeren en, vooral de 50 handtekeningen van partijleden in te zamelen die nodig zijn ter ondersteuning van de kandidatuur. Ik begrijp de vraag van het partijbestuur - ze stellen hem aan alle kandidaten en willen iedereen de kans geven zich terug te trekken als ze bij het horen van de namen van de concurrentie alsnog koudwatervrees kregen. Dat is niet zo. Onder de namen zit een aantal bekenden, en ik denk vooral: leuk, dat wordt een pittige strijd, met mensen die nogal van elkaar verschillen. Ik handhaaf mijn kandidatuur. Mij wordt op het hart gedrukt de namen nog even stil te houden, en dat beloof ik, hoewel ze op een na eigenlijk allemaal al wel bekend zijn. De namen worden donderdagmiddag bekend gemaakt, zegt het partijbureau. Logisch: na de Algemene Politieke Beschouwingen. De partij wil Wouter niet voor de voeten lopen nu hij bezig is met z'n frontale aanval op het kabinet en CDA-collega Verhagen.

's Avonds thuis zet ik de tv aan en zie ik net als heel Nederland hoe minister Hoogervorst zijn vinger diep in de keel steekt om aan te geven dat hij van Wouter's tirade tegen het kabinetsbeleid walgt. Van de geste van Hoogervorst walgt heel Nederland. "Corpsbal", pareert Wouter later terecht tegenover de pers. Ik zie minister Veerman zitten, de man die zijn pensioen verdient met Europese landbouwsubsidies. Daar wordt ik nou misselijk van. Want dat pensioen verdient ie dus over de ruggen van kleine boeren in Afrika, die door de steun die wij aan onze boeren geven en de overtollige produkten die wij in Afrika dumpen tegen afbraakprijzen zelf niet rond kunnen komen en geen eerlijke kans krijgen op hun eigen thuismarkt, laat staan de wereldmarkt.