Michiel van Hulten, kandidaat-voorzitter PvdA

Er gaat niets boven Groningen!

2006-02-20T22:26:00.000+01:00

Vanavond te gast bij een Politiek Café in het Groningse Stadskanaal. Vooraf een interview voor het Groningse PvdA blad het Rode Dorp. Interviewster en Statenlid Wilma Manveld vraagt aan het einde van het interview of ik nog iets toe wil voegen. “Er gaat niets boven Groningen” grap ik. In ieder geval als het gaat om het bezoek van politieke bijeenkomsten. Het café zit hartstikke vol op een maandagavond!

Ik word kritisch ondervraagd over mijn agenda voor het voorzitterschap. En ik praat over de actuele politiek. Over het wetsinitiatief kinderopvang van onze Kamerfractie. 'Kinderen eerst', is mijn motto. Met een basisvoorziening kinderopvang los je in een klap veel problemen op. Het voorkomen van taal- en vaardighedenachterstanden, het beheersen van tegenstellingen tussen oude en nieuwe Nederlanders, een aanpak van de slechte positie van vrouwen op de arbeidsmarkt. Dat laatste punt, daar scoren we als Nederland erg slecht op. Dat kan zoveel beter!

Ook spreek ik mijn steun uit voor Henk Oosterhuis, PvdA-bestuurslid in Stadskanaal. Hem is de toegang ontzegd tot vertrekcentrum ter Apel ontzegd, waar hij al jaren uitgeprocedeerde asielzoekers bijstaat, vanwege een onhandige opmerking die bewust verkeerd wordt geinterpreteerd.

Jonge Socialisten in Den Bosch

2006-02-16T23:06:00.000+01:00

Via Den Haag op naar Den Bosch. Daar wordt vandaag de oprichting van de Bossche afdeling van de Jonge Socialisten gevierd.

Ik feliciteer de kersverse voorzitter Jehan Edriouch. En roem de JS als luis in de pels van de partij. De JS is een enthousiaste club waar wij als PvdA veel goede mensen en ideeën vandaan halen.

Drie JS’ers staan op de kandidatenlijst voor de gemeenteraad. Nummer 1 op de PvdA-lijst, Hermie van Ommeren, is ook aanwezig. Ze spreekt over het belang van jongeren in de politiek en de rol die de JS daarin speelt. Bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen kwamen er landelijk 15 JS leden uit voor de partij. Nu staan er zelfs 25 kandidaten op verkiesbare plekken.

Rond tien uur in de avond vertrek ik met campagnemedewerker Pieter-Paul richting Den Helder. Daar overnacht ik, want ik breng morgen een werkbezoek aan Texel.

Zaterdag 11 februari - 60 jaar PvdA!

2006-02-12T11:55:00.000+01:00

De dag begint vroeg. Ik sta om half zes op om verder te werken aan de toespraak die ik later vandaag zal uitspreken in de Beurs van Berlage in Amsterdam. Daar vindt de viering plaats van 60 jaar Partij van de Arbeid.

In de media is de hele week al volop aandacht voor onze jubilerende partij. Vandaag pakt de Volkskrant uit met portretten van vier partijgenoten die al 60 jaar lid zijn.

Om acht uur belt Michael aan, mijn vaste taxichauffeur die me op drukke dagen en late tijdstippen haalt en brengt. Normaal gesproken neem ik de trein. De eerste stop is Business Nieuws Radio, waar ik van 9 tot 10 in het programma ‘In de ban van de week’ te gast ben. Mijn medewerker Lianne Raap is er al. Zij reist de hele dag met me mee.

De BNR journalisten stellen vragen over mijn interview in Nieuwe Revu, waarin ik pleit voor een minder hijgerige relatie tussen politiek en journalistiek. Heel journalistiek Nederland valt over me heen, terwijl mijn kritiek zich vooral op de politiek zélf richt. In het gesprek prijs ik Ayaan Hirsi Ali, die zich sterk heeft gemaakt voor de vrijheid van meningsuiting op een persconferentie in Berlijn, naar aanleiding van de spotprentrel in Denemarken.

Om 10 uur door naar Hilversum, voor een uitzending van TROS Kamerbreed. Ook Marijke Vos van GroenLinks is te gast. We praten over de voetbalrellen in Den Haag en over de verschillen tussen PvdA en GroenLinks. Ik zeg dat de PvdA graag een zo progressief mogelijk kabinet wil, maar dat er op veel punten nog grote verschillen bestaan tussen onze twee partijen.

Na Kamerbreed door naar Amsterdam voor het verjaardagsfeest van de partij. Er hebben zich 1500 man aangemeld voor een programma vol met toespraken, debatten, film, dans en muziek. De zaal stroomt al snel vol. De Amsterdamse wethouder Ahmed Aboutaleb bijt de spits af met zijn inspirerende Wibautlezing. Hij is schor van alle campagnedebatten van de afgelopen weken, maar houdt goed stand.

Om kwart voor vijf is mijn toespraak. Ik zet 27 leden in het zonnetje die zestig jaar lid zijn. Alle jubilerende leden krijgen via hun lokale PvdA-afdeling een speldje, maar bij vijf van hen mag ik hem zelf in het revers steken. In mijn toespraak maak ik duidelijk dat Nederland genoeg heeft van dit kabinet: het is tijd voor het kabinet-Bos! Maar eerst gaan we zorgen voor goede gemeenteraadsverkiezingen. We rekenen ons ondanks de goede stand in de peilingen nog niet rijk: iedere stem moet worden verdiend. 200 raadszetels erbij, dat is waar we voor gaan.

’s Avonds spreekt Kathleen van Brempt, Vlaams minister van mobiliteit. Zij is een oud-collega van me uit het Europees Parlement. Als Kathleen vertelt dat een OV-jaarkaart in Belgie maar 190 euro per jaar kost (!) barst de zaal in applaus uit.

Dan spreekt Wouter Bos. In een vlammend betoog vraagt hij om steun voor onze gemeenteraadsleden en wethouders, die de afgelopen vier jaar goede resultaten hebben geboekt. Gedreven door idealen, maar met praktische oplossingen, dicht bij mensen. De PvdA is weer zichtbaar op straat.

De avond wordt afgesloten met een debat tussen oud-PvdA-voorzitters. Het is zo druk dat ik de zaal niet in kom! Daarna is het feest: een ‘stille disco’, en daarna een band. Om 23.30 is het feest afgelopen. Maar met een groep van zo’n 50 man gaan we de stad nog even in. We zijn tenslotte jarig!

PvdA-congres

2005-12-10T11:41:00.000+01:00

Mijn eerste weblog-bijdrage sinds ruim een maand! Excuses daarvoor... Na mijn campagne voor het voorzitterschap moest ik paar weken keihard inhaalwerk verrichten in mijn oude baan in Londen. Vorig weekend nog een groot congres van jonge, progressieve politici in Brussel georganiseerd. En ik heb veel voorbereidende gesprekken gevoerd, met mensen als Wouter Bos en mijn naaste medewerkers op het partijbureau.

Vandaag ben ik officieel geinstalleerd als PvdA-voorzitter. Op de eerste dag van het congres in de Jaarbeurs in Utrecht werd de uitslag van de ledenraadpleging - ik ben door 61,7% van de leden als winnaar aangewezen - officieel geaccordeerd met een hartverwarmend applaus. In mijn toespraak - op mijn site te lezen - prijs ik Ruud Koole, de scheidend voorzitter. En heet ik mijn vader van 75 welkom als nieuw lid van de PvdA. De rest van de dag gaat op aan het ontvangst nemen van felicitaties, kennismaking met veel mensen en 's avonds gezelligheid onder het genot van een drankje. Mijn ouders, mijn broer en een van mijn twee zussen zijn erbij, net als een groep vrienden. Ik maak het niet laat - ik ben nog moe van de vorige nacht, die grotendeels opging aan het schrijven van mijn speech. Of liever gezegd: het niet schrijven van mijn speech, want de inspiratie voor een groot deel van mijn verhaal komt uiteindelijk pas een paar uur vantevoren!

En tot slot...

2005-10-29T17:41:00.000+02:00

In NRC Handelsblad staat mijn 'Hollands Dagboek', het verhaal van de campagne van de afgelopen tien dagen. Met twee foto's erbij, waarvan een met mijn vader en medekandidate Annemarie Goedmakers. Een leuk aandenken, en bovendien een goede manier om de NRC-lezers onder de PvdA-leden (dat zullen er geen tienduizenden zijn, vermoed ik...) te herinneren aan het feit dat ze nog kunnen stemmen.

Vandaag jaarvergadering van het gewest Noord-Brabant in Tilburg-west. In cafe-restaurant Boerke Mutsaers zijn zo'n 100 leden bijeen. Prima opkomst. Hans Logtens, Annemarie Hoogland en ik mogen nog een keer vertellen waarom wij het als voorzitter goed zullen doen. De sfeer is goed, een echt hard debat wordt het niet.

De campagne zit erop. Het zijn zes mooie weken geweest. Ik heb de PvdA weer een stuk beter leren kennen. Het lijkt me een geweldige uitdaging twee jaar leiding te geven aan deze prachtige organisatie waarin zoveel mensen van verschillend pluimage keihard hun best doen voor de samenleving.

Stemmen kan nog tot maandag middernacht, dinsdag om 16.00 wordt de uitslag bekend gemaakt. Spannend!

Amerikaanse toestanden

2005-10-28T17:38:00.000+02:00

De dag na het huwelijk van mijn vriendin Fiona lunchafspraak met de PvdA-afdeling New York. Voorzitter Reinier Preijten overhandigt mij twee exemplaren van 'Amerikaanse toestanden' 1 en 2, boekjes waarin leden van de afdeling New York voorbeelden geven van geslaagd Amerikaans beleid waar de PvdA zijn voordeel mee kan doen. Vorige week kreeg Ruud Koole in New York het eerste exemplaar.

's Avonds vlieg ik terug. Ik was liever nog een paar dagen gebleven, maar het laatste campagneweekend roept!

In Amerika

2005-10-27T17:36:00.000+02:00

Het is gekkenwerk, maar ik vlieg vandaag voor twee dagen naar New York. Oorspronkelijk zou ik een week gaan. Mijn Amerikaanse vriendin Fiona, een oud-studiegenote, trouwt vanmiddag met haar Frans-Spaanse liefde. Ik heb mijn reis ingekort om zaterdag in Tilburg aanwezig te kunnen zijn bij de jaarvergadering van het Gewest Noord-Brabant.

Zo vader zo zoon?

2005-10-26T23:22:00.000+02:00

In het Parool lees ik dat Margreeth de Boer, oud-minister van Vrom, haar stem ‘met volle overtuiging’ op mij heeft uitgebracht. Dat stemt vrolijk.

Met de trein naar Den Haag, waar ik met Annemarie Hoogland en Bart Tromp debatteer op Radio 1. Tromp begint te lachen als ik pleit voor een beknopt verkiezingsprogramma: “Dat roepen we al dertig jaar”. En deze voorzittersverkiezing vindt ie “onzin”. Zoveel cynisme ben ik de afgelopen weken nog niet tegenkomen! Gelukkig reageren de meeste leden die ik spreek enthousiast.

Het laatste debat vindt plaats in Rotterdam. Deze keer zijn mijn vader en broer Wouter van de partij. Ocker van Munster, voorzitter van de afdeling Rotterdam, staat uitgebreid stil bij het overlijden van Van der Louw en Adelmund.

Na afloop belt Peter van Heemst. ‘Het gaat gaat beter met de PvdA, maar we zijn er nog lang niet’, zegt hij. Peter steunt mijn kandidatuur. ‘Bruggen bouwen en houvast bieden’ is zijn motto. Ik sluit me er graag bij aan: dat is de taak voor de PvdA de komende periode.

Karin

2005-10-25T23:14:00.000+02:00

Het voor vandaag geplande debat in Roermond gaat niet door. Omdat er te weinig aanmeldingen waren, maar ook omdat vandaag Karin wordt herdacht en gecremeerd. De herdenkingsbijeenkomst vindt plaats in kerk de Duif aan de Prinsengracht. Mooie toespraken van familie en oud-collega's, zang van Mathilde Santing en Huub van der Lubbe. De meeste aanwezigen zijn tot tranen toe geroerd.

De rest van de dag besteed ik aan schrijven en het beantwoorden van emails. 's Avonds op de bank voor de tv - even bijkomen van de afgelopen weken.

WMO in Goes

2005-10-24T23:36:00.000+02:00

Overdag thuis emailen, chatten en schrijven. ’s Avonds in Goes een debat over de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Tweede Kamerlid Gerdi Verbeet houdt een helder en inspirerend betoog. Overal waar ik kom is de WMO onderwerp van gesprek. Het lijkt erop dat ook hier de meest kwetsbare groepen de rekening van het kabinetsbeleid gepresenteerd zullen krijgen.

2005-10-23T12:02:00.000+02:00

Aan het begin van de midddag Den Bosch, waar ik mijn uit Vught afkomstige campagneleider Pieter-Paul Slikker in het zonnetje zet en raadslid Saskia Duyves me het vuur aan de schenen legt. Later met haar en een aantal andere leden van het vrouwennetwerk toch op de foto want, zeggen ze, ‘de ideale schoonzoon zal het toch wel weer worden!’

Door naar Tilburg, waar in Villa Fiësta het eerste ‘PvdArena’ politiek café wordt gehouden. Ik spreek me uit tegen gedogen: mensen moeten weten waar ze aan toe zijn. Het schizofrene beleid ten aanzien van coffeeshops moet in mijn ogen worden vervangen door een legaal stelsel waarbij de overheid de productie reguleert en controleert. De aanpak die Gerd Leers in Maastricht voorstaat spreekt me aan.

's Avonds een verrassend hoge opkomst bij de afdeling Breda. De afdeling vergadert in Cafe de Tourist, en zo voel ik me ook een beetje na een weekend reizen door Nederland!

Met Hoogland in het Noorden

2005-10-22T23:56:00.000+02:00

In Leeuwarden heb ik een ontmoeting met PvdA-leden in cafe Silbermann. Welgeteld een lid komt opdraven. Het gevolg van de aanvankelijke weigering van het gewest Friesland om ruchtbaarheid aan deze bijeenkomst te geven: pas gisteravond is een mailtje uitgegaan, begrijp ik van het eenzame lid dat zich nu mag verheugen in de volle aandacht van de twee aanwezige kandidaten, want Annemarie Goedmakers is er ook bij, samen met haar man Piet.

In Groningen is het drukker, met zo’n 50 partijgenoten. Ik verschil sterk met Annemarie Hoogland van mening over de vraag met wie de PvdA na de volgende Tweede Kamerverkiezingen zou moeten samenwerken. Hoogland wil daar voor de verkiezingen niets over zeggen. Ik vind dat de optie van linkse samenwerking wel degelijk verkend moet worden: er is behoefte aan een duidelijk alternatief voor dit rechtse kabinet. Dat betekent niet dat de PvdA zich bij voorbaat moet vastleggen op samenwerking met SP en GroenLinks; het valt nog te bezien of Marijnissen in staat is de cultuuromslag door te voeren bij de SP die daarvoor nodig is. Maar regeren met het rechts-conservatieve CDA van Balkenende en Donner is ook geen aantrekkelijke optie.

Op de terugweg langs bij de familie Breugem in Zwolle, waar ook de lokale PvdA-voorzitter Hans Nooter op bezoek is.

Amsterdam en Utrecht

2005-10-21T23:07:00.000+02:00

‘s Ochtends bij Julius Vischjager, Thamon van Blokland en Edward Luycke te gast op de lokale radio Salto in Amsterdam, samen met communicatiedeskundige Johan Lens. Een boeiende discussie ontspint zich over de rol van soundbites in de politiek, over de toekomst van politieke partijen, en over de ‘vertederingsconcerten’ van Julius. Met Thamon spreek ik na afloop over hoe hij als politieman aankijkt tegen de sociale problemen in Amsterdam. Hij pleit ervoor de 600 ergste veelplegers van misdrijven in de stad buiten de stad op ‘zorgboerderijen’ op te vangen, om daarmee de stad en de veelplegers te redden. Hij belooft dat hij weer lid van de PvdA zal worden als ik voorzitter word!

Aan het begin van de middag het vreselijke bericht dat Karin Adelmund is overleden. Ik kan het bijna niet geloven. Drie dagen geleden stuurde ze nog een mailtje: 'Heel veel succes Michiel!' Nu is ze er niet meer. In overleg met de partij wordt besloten de resterende debatten door te laten gaan, wel zullen we telkens even stilstaan bij de twee overleden partijvoorzitters.

’s Avonds debat in Utrecht bij de Jonge Socialisten. In de Werfkelder aan de Nieuwegracht 37 een boeiend debat met een kleine groep. Jeroen Muller is een uitstekende voorzitter. Ik raak met Annemarie Hoogland verwikkeld in een debat over terrorismebestrijding en burgervrijheden – waar je het in een campagne voor het voorzitterschap van de PvdA al niet over hebt - tenslotte bestaat het werk van de voorzitter voor het grootste uit achter de schermen organiseren en motiveren, en maar voor een klein deel uit 'echte' politiek.

Partijbaron van het Noorden

2005-10-20T22:34:00.000+02:00

Andre van der Louw is overleden. De oud-burgemeester van Rotterdam was in de jaren zeventig drie jaar voorzitter van de PvdA. Tien jaar geleden nog pleitte hij voor meer idealisme in de politiek. Daar is nog steeds behoefte aan.

Vandaag het tweede regionale PvdA-debat, in Meppel. Ik eet bij mijn ouders in Lelystad. Mijn moeder gaat mee: zij was lid van de provinciale staten in Flevoland voor de PvdA en is mijn grootste fan! Via Dronten, Elburg en Zwolle rijden we naar Meppel – de Hanzelijn, de spoorlijn tussen Lelystad en Zwolle, moet in de toekomst uitkomst gaan bieden.

De opkomst in Meppel is lager dan verwacht. Wellicht omdat a.s. zondag ook een debat wordt gehouden in Groningen, dat op mijn initiatief is georganiseerd. Wat opvalt in Meppel is dat in tegenstelling tot in de rest van de land, vrouwen, jongeren en nieuwe Nederlanders hier ondervertegenwoordigd zijn. Wij krijgen als kandidaten de vraag voorgelegd hoe we denken meer jongeren bij de partij te betrekken. Ik zet mijn plannen uiteen, maar geef ook aan dat de Noordelijke provincies hier kennelijk nog wat kunnen leren van andere regio’s.

Dagje Brussel

2005-10-19T23:51:00.000+02:00

Een dagje Brussel. Overdag afspraken voor mijn werk. Op 2 en 3 december organiseer ik voor Policy Network, de organisatie waarvan ik vice-voorzitter ben, hier een grote bijeenkomst van 100 jonge politici, wetenschappers, ondernemers en vertegenwoordigers uit de wereld van media en cultuur. Gastvrouw van de bijeenkomst is Kathleen Van Brempt, Vlaams minister van mobiliteit en een oud-collega uit het Europees Parlement. De bijeenkomst wordt voorgezeten door Helle Thorning-Schmidt, de kersverse partijleider van de Deense sociaal-democraten, 39 jaar en een soort Wouter Bos van Noord Europa. Wouter Bos zelf komt trouwens ook: hij houdt op vrijdag 2 december de openingstoespraak. De bijeenkomst gaat over de toekomst van Europa na de Nederlandse en Duitse referenda: wij gaan de regeringsleiders, die een kleine twee weken later ook in Brussel bijeenkomen, laten zien het moet! Het is bij mijn weten de eerste keer dat een dergelijke groep jonge progressieve leiders bijeen komt. De afspraken in Brussel verlopen goed. Gelukkig heb ik een stagiaire die helpt met de organisatie, want zelf heb ik dezer dagen nauwelijks tijd.

’s Avonds een debat georganiseerd door de afdeling Brussel. Annemarie Goedmakers en Hans Logtens zijn er ook bij; Annemarie Hoogland is verhinderd. Zij stuurt de afdeling een brief. De afdeling komt bijeen bij van de leden thuis, Rita van Hasselt. Zij zorgt voor soep en koffie, haar dochter verleent hand en spandiensten. Het wordt een levendig debat, waarin onder meer gesproken wordt over het nieuwe Europa-rapport van de PvdA. Goedmakers en ik zijn het erover eens: zelfkritiek was na het referendum hard nodig, maar dit rapport geeft aan wat er niet goed gaat in Europa, zonder aan te geven hoe het dan wel zou moeten.

Keukentafel in Leidse Rijn

2005-10-16T23:38:00.000+02:00

Vroeg op – voor een zondag althans – voor de reis naar Hengelo en Enschede. Het is nog steeds mooi nazomerweer. In Hengelo spreek ik samen met campagnemanager Pieter-Paul Slikker – die drie uur heeft moeten reizen vanuit Vught - op een terras in de zon met een groep PvdA’ers, waaronder wethouder Bert Otten en fractievoorzitter Pieter Straub – zelf kandidaat voor een functie in het landelijk bestuur van de PvdA. We spreken vooral over de vraag hoe we ervoor kunnen zorgen dat de Haagse PvdA beter luistert naar de eigen lokaal bestuurders van de PvdA. En hoe het partijbureau in Amsterdam een meer service-gerichte instelling richting afdelingen en gewesten kan ontwikkelen. Ik stel voor dat wat mij betreft het partijbestuur van de PvdA vanaf begin volgend jaar iedere maand op een andere plek in Nederland vergadert. Daar koppelen we dan iedere maand een gesprek met lokaal en regionaal bestuurders aan. Van dergelijke oplossingen moet je niet al te veel verwachten, maar het kan wel bijdragen aan een cultuuromslag. Op weg naar het station drukt Straub me op het hart vooral twee onderwerpen te agenderen de komende jaren: zorg en volkshuisvesting.

In Enschede een snelle lunch in eetcafe SamSam met een aantal PvdA’ers, waaronder wethouder Eric Helder, oud-wethouder Dick Buursink en fractievoorzitter (en oud-PvdA-voorzitter!) Marijke van Hees. Ook Dennis Bouwman, een van de jonge honden van de afdeling, is erbij. Ook hier een discussie over de verhouding landelijk-lokaal. Met het hele groepje gaan we door naar Cafe Le Monde – net als SamSam eigendom van een VVD’er, zo vertellen mijn gastheren en –vrouwen. Het wordt een levendige discussie met zo’n twintig leden. Wat vind ik van het plan van het kabinet om kruisraketten aan te schaffen voor de marine? Daar ben ik helemaal tegen, zeg ik, maar ik geef ook aan dat de voorzitter daar niet over gaat. Ik wil best over allerlei thema’s mijn mening geven, maar eigenlijk doen die er nauwelijks toe: de voorzitter is er vooral voor de organisatie en het proces.

’s Avonds de derde en ik denk laatste vergadering van mijn campagneteam. We zijn te gast bij Jaap en Mirjam in Leidse Rijn. Ze hebben heerlijk gekookt, en het is gezellig, met 12 man aan de knusse keukentafel. We nemen als team de laatste stand van zaken door en maken plannen voor de resterende twee weken. Het gaat goed, maar er moet nog veel meer gebeuren om te zorgen dat deze campagne ook echt gaat leven onder de leden. De taken worden verdeeld, en iedereen gaat met nieuwe energie naar huis.

Vrij!

2005-10-15T19:27:00.000+02:00

De enige vrije dag in de campagne! En zelfs dat was niet de bedoeling, maar het is niet gelukt om vandaag afspraken met afdelingen te maken. Het idee was om een bezoek te brengen aan Zuid Holland Zuid en Zeeland, maar helaas kan ik geen afdelingen strikken voor het organiseren van een ontmoeting met de leden. Jammer, maar het betekent wel eindelijke een hele dag die ik met mijn vriendin kan doorbrengen.

Van Heemst wint Rotterdam

2005-10-14T23:26:00.000+02:00

‘s Middags wil ik aanwezig zijn bij de bekendmaking van de uitslag van de lijsttrekkersverkiezing in Rotterdam. Ook daar mogen de leden voor het eerst zelf een keuze maken. Favoriet is Tweede Kamerlid Peter van Heemst, die ik goed ken sinds we in 1993 en 1994 samen campagne voerden: hij voor de Tweede Kamer, ik voor het Europees Parlement. ’s Ochtends sms ik Peter dat ik van plan ben te komen. ‘Het is heel spannend!’, schrijft ie terug, ‘Zie je straks!’. Maar dat gebeurt niet. Tussen Den Haag en Delft komt de trein tot stilstand. Ongeluk bij Schiedam. De trein rijdt terug naar station HS en ik pak een taxi, maar ook dat gaat niet lukken: 7 kilometer file, meldt het bord boven de weg. Onverrichter zaken keer ik terug naar Den Haag. Ik bel om te horen wat de uitslag is. Van Heemst heeft gewonnen, ik stuur hem een felicitatie-sms’je. Daar heeft Rotterdam een goede aan, volgend jaar in de campagne tegen Leefbaar Rotterdam. Nu heb ik opeens twee uur over voor ik naar Leiden moet voor het volgende kandidatendebat. Ik besluit een paar mensen te bellen die ik al veel te lang niet gesproken heb: twee goede vrienden die op het ministerie van Buitenlandse Zaken werken, Bas en Paula. Natuurlijk vraag ik ze onder meer hoe men op Buza aankijkt tegen de genante manier waarop premier Balkenende minister Bot op de vingers heeft getikt over zijn uitspraken over Irak.

In Leiden heeft een twintigtal leden zich verzamelt op de bovenste etage van Cafe Einstein. Onder leiding van fractievoorzitter Conny Broeyer – een oud-collega op het ministerie van OCW toen ik daar werkte als politiek assistent van minister Jo Ritzen – gaan de vier kandidaten weer met elkaar in debat. Het wordt een levendige discussie – de scherpste tot nu toe. Zo moet dat vaker gaan, zeggen Annemarie Hoogland en ik na afloop tegen elkaar. Na het debat in Leiden reis ik terug naar Den Haag: had die avond afgesproken met Matthijs en een paar andere vrienden om wat te gaan drinken. Het wordt gezellig, en het wordt laat. Op het Plein kom ik een Noord-Hollands statenlid tegen, met hem spreek ik tussen de bedrijven door nog bijna een uur over de campagne.

Met Flevoland naar Amersfoort

2005-10-13T23:25:00.000+02:00

Belangrijke campagnedag: het eerste van vier regionale debatten tussen de kandidaten vindt plaats in Amersfoort. Het PvdA-gewest Flevoland reist per touringcar vanuit Lelystad en Almere naar het debat. John Huige, secretaris van het gewest en Lea Bouwmeester, raadslid in Almere en een van mijn steunpilaren, zijn de stuwende kracht achter dit initiatief. Ze hebben zelfs catering geregeld: in de bus deel ik samen met Lea nasi en drinken uit. Net op tijd zijn we in Amersfoort. Snel even op de foto met de hele groep, en dan naar binnen. Mijn Flevolandse leger van 30 man blijkt ongeveer eenderde van de zaal te vullen. Onder hen de provinciale PvdA-leider, gedeputeerde Laura Bouwmeester, en wethouder Johanna Haanstra uit Almere. Verder een rijke mix aan partijleden: jong en oud, nieuwe en oude Nederlander. Dat is een prettig steuntje in de rug bij het eerste debat. Het debat zelf is prettig maar verloopt naar mijn smaak wat tam; ik dring aan op meer microfoons, zodat de kandidaten de volgende keer wat actiever op elkaar kunnen reageren. Alleen vraag en antwoord met de zaal is zo statisch. Er is weinig pers aanwezig. Raoul du Pre, politiek verslaggever van de Volkskrant, is er wel: met hem spreek ik in de pauze een minuut of tien. Maandag komt er een stuk in de krant, vertelt hij. Dat is mooi, zeg ik, want zolang de Volkskrant niet over deze campagne schrijft, zijn de meeste leden er niet van op de hoogte!

Op de terugweg krijg ik applaus van mijn Flevolandse partijgenoten. Ik word er verlegen van. Op zoveel steun had ik niet gerekend. Als we in Almere aankomen, gaat een deel van de groep nog mee een biertje drinken op de Grote Markt, in cafe The Guardian, de plek waar op 19 september mijn eerste campagnebijeenkomst plaatsvond. Ontspannen afsluiting van wat voelt als de beste campagnedag tot nu toe.

Verzetsmuseum

2005-10-12T23:41:00.000+02:00

Vandaag Alphen aan de Rijn en Gouda bezocht. In Alphen was ik nog nooit geweest – ik kan het prachtige nieuwe stadscentrum daarom ook niet vergelijken met hoe het vroeger was. In het Culinair Cafe van het spikspinternieuwe Theater Castellum heb ik afgesproken met lokale PvdA-leden. De opkomst is mager – ik ben bang dat de concurrentie van de laatste kwalificatiewedstrijd van het Nederlands elftal te groot is, ook al is het tegen Macedonie... In Theater Castellum waren vorige week nog de burgemeesters van Nederland bijeen – een mooie lokatie voor een PvdA-congres denk ik bij mezelf.

Een van de vrijwilligers die mij helpen in de campagne, Matthijs, brengt me van Alphen naar Gouda. Daar vergadert de PvdA-afdeling in Cafe Resistance, in de tuin van het Verzetsmuseum, over het verkiezingsprogramma voor de gemeenteraad. De zaal zit zo vol dat ik in de naastliggende kantine moet wachten tot dat programma-onderdeel is afgerond. Heel goed dat er zoveel mensen zijn, maar tegelijk denk ik ook: de drempel is hier wel erg hoog voor nieuwe leden. Als ik er al niet bij kan, hoe moet het dan met iemand die voor het eerst komt kijken? De congres-afgevaardigde van de afdeling blijkt die rol al 30 jaar te vervullen. Heel knap en heel toegewijd, maar dat kan dus niet! Tijd voor vernieuwing, jong of oud! De discussie is boeiend. De afdeling heeft net zo’n twee uur besteed aan het amenderen van het eigen verkiezingsprogramma; mijn voorstel om voor de landelijke PvdA voortaan een programma op hoofdlijnen te maken dat tijdens de rit wordt uitgewerkt leidt dan ook tot grote hilariteit onder de Gouwenaren.

Vrijwilligerswerk en sociale dienstplicht

2005-10-10T17:25:00.000+02:00

Tijdens mijn rondreis langs PvdA-afdelingen valt op hoeveel werk gedaan wordt door vrijwilligers. Bestuursleden die de afdeling draaiende houden, leden die de website bouwen en bijhouden, leden die het afdelingskrantje maken en bezorgen, leden die met ‘Rood op straat’-acties in wijken en winkelcentra rozen en folders uitdelen. En dat geldt niet alleen voor de PvdA: overal in de samenleving wordt een beroep gedaan op vrijwilligers. Sportverenigingen, vluchtelingenopvang, de zorg voor daklozen en verslaafden, het buurthuis: allemaal voorbeelden van maatschappelijke activititeiten waarbij vrijwilligers een grote rol spelen. Ook naastenzorg is een vorm van vrijwilligerswerk: vaak minder zichtbaar voor de buitenwereld, maar minstens zo belangrijk.

Ik vind dat we eigenlijk allemaal een steentje aan de samenleving zouden moeten bijdragen. Niet alleen om te zorgen dat iedereen die hulp nodig heeft dat ook krijgt, maar ook omdat het goed is dat we ons allemaal bewust zijn (of worden) van het feit dat deel uitmaken van een samenleving geen eenrichtingsverkeer is (u vraagt, wij draaien), waarin de overheid door veel mensen wordt gezien als een afstandelijke instantie die vooral lastig is, te weinig kwaliteit levert en dan meestal ook nog te laat. Vrijwilligerswerk kan en mag natuurlijk nooit kerntaken van de overheid overnemen. Maar in onze geindividualiseerde samenleving lijkt steeds meer het besef te ontbreken dat we uiteindelijk op elkaar zijn aangewezen. Het is steeds meer ieder voor zich. De ongelijkheid in Nederland neemt onder dit kabinet weer toe, de sociale binding wordt minder: veel mensen voelen zich nauwelijks betrokken bij het wel en wee van hun medeburgers – al was het maar omdat in Nederland verschillende werelden aan het ontstaan zijn, van rijk en van arm, van blank en van zwart, van binnensteden en buitenwijken.

Tien jaar geleden werd de dienstplicht afgeschaft. Dat was een logisch gevolg van het einde van de koude oorlog. Maar met de afschaffing van de dienstplicht kwam ook een einde aan een maatschappelijk ritueel, dat jonge mensen niet alleen dwong om gedurende een aantal maanden, cq jaren en bijdrage te leveren aan de samenleving, maar dat er tevens voor zorgde dat bevolkingsgroepen die elkaar anders nooit zouden zijn tegengekomen, toch met elkaar in contact kwamen. Herinvoering van de militaire dienstplicht is onnodig en onwenselijk, al was het maar omdat die beperkt was tot mannen. Een alternatief is wel voorhanden. Dat is de sociale of maatschappelijke dienstplicht, waarbij alle jongeren als onderdeel of na afloop van hun opleiding een bepaalde hoeveelheid ‘vrijwilligerswerk’ voor de samenleving verrichten. Internationaal bestaat zoiets al: twee uur maatschappelijke dienstverlening per week, gedurende twee schooljaren, maakt deel uit van de eisen voor toekenning van het Internationaal Baccalaureaat, de internationale variant van het vwo. Ik ben er voor iets dergelijks ook in Nederland in te voeren, en iedere jongere te vragen, op een manier die bij hem of haar past, een steentje bij te dragen. Door gedurende het schooljaar een paar uur per week, of tijdens schoolvakanties een aantal weken, of na afronding van de opleiding een paar maanden, te helpen in de thuiszorg, in de sportclub, in het verpleeghuis, in het buurthuis, op school of in het opvangcentrum voor daklozen. Of bij een politieke partij natuurlijk. Daarmee ontlasten we de vrijwilligers die nu al zoveel goed werk verrichten, en dragen we bij aan het ontstaan van meer en nieuwe samenhang in een samenleving die nu steeds meer versnipperd raakt.

Alkmaars ontzet

2005-10-09T22:30:00.000+02:00

Vandaag staat een dagje Noord-Holland op het programma. In cafe Charlie’s in Hoorn de grootste opkomst tot nu toe. Medekandidaten Annemarie Goedmakers en Annemarie Hoogland zijn er ook. In het publiek zit Tom Pauka, campagnegoeroe van de PvdA uit de jaren 70. Het wordt een pittige discussie; de toon is scherper en venijniger, Annemarie Hoogland slaat in mijn richting duidelijk een andere toon aan. Prima, dat hoort bij een campagne. Als het maar niet ontaardt in gooien met modder; laten we het vooral vriendelijk en beschaafd houden. Na het vertrek van Bert Middel uit de race zijn er nog 4 kandidaten over, en ondanks een aantal voor mij gunstige berichten in de pers weet ik dat de race nog helemaal open ligt.

Later een bezoek aan Alkmaar, dat nog bijkomt van de viering van ‘Alkmaars ontzet’ de avond ervoor. In het Huis van Zessen, een historisch pand waarin alle politieke partijen uit de gemeenteraad een eigen ruimte hebben, gaan Annemarie Goedmakers en ik in gesprek met de afdelingsvoorzitter, een paar gemeenteraadsleden en aantal leden. Er wordt gevraagd naar de rol van de partijvoorzitter ten opzichte van de partijleider, en er wordt gesproken over linkse samenwerking. Ik geef aan dat ik Wouter Bos steun in zijn streven om ook kiezers in het midden aan te blijven spreken, en ben het met hem eens dat we in de eerste plaats uit moeten gaan van eigen kracht. De reden dat PvdA, SP en GroenLinks nu alledrie op winst staan in de peilingen is dat we samenwerken waar dat nuttig is, maar een eigen lijn kiezen waar nodig. We spreken ieder eigen groepen kiezers aan, en de eerste prioriteit moet zijn de rechtse meerderheid in de Kamer bij de volgende verkiezingen ongedaan te maken. Maar ik vind ook dat we best wat meer duidelijkheid mogen verschaffen over onze koers: met wie gaan we als eerste praten als de PvdA er in slaagt de grootste partij te worden? Wat mij betreft zijn GroenLinks en SP (en mogelijk ChristenUnie) dan de eerste gesprekspartner. Komen we er met die twee niet uit, bijvoorbeeld omdat de SP vasthoudt aan onzinnige standpunten als het opzeggen van ons NAVO-lidmaatschap, dan pas komen CDA en VVD in beeld. Nu CDA en VVD zou duidelijk voor elkaar en tegen de PvdA hebben gekozen, heeft de kiezer het recht om te weten wat het alternatief behelst.

Maastricht en Sittard

2005-10-08T22:30:00.000+02:00

Vandaag in het kader van mijn ‘rondje Nederland’ twee campagnebijeenkomsten in Limburg. De eerste is in Maastricht. Daar spreek ik o.m. met Jacques Costongs, de kersverse PvdA-wethouder die is aangewezen als lijsttrekker bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006. Hij pleit voor een sterkere overheid. Ik geef aan dat ik vooral vindt dat de overheid beter moet gaan werken, en dat we van burgers ook meer maatschappelijke betrokkenheid mogen verwachten. Jacques zegt dat heel veel burgers al betrokken zijn, maar nog teveel door de overheid worden tegengewerkt. Los dat eerst maar eens op, zegt Jacques. Hij heeft een punt. Vrijwilligerswerk en naastenzorg worden nog steeds niet voldoende gewaardeerd. Jacques pleit voor verder voor een krachtenbundeling tussen PvdA-afdelingen door meer samen te werken of zelfs te fuseren, zodat minder tijd en energie hoeft te worden gestoken in bestuurlijke beslommering en meer ruimte ontstaat voor naar buiten gerichte activiteiten. De landelijke PvdA zou dat moeten aanmoedigen, vindt hij, zonder daarbij dwang te gebruiken. Een interessant idee; ik maar er een aantekening van.

Tweede halte in Limburg is Sittard. In de Ierse kroeg Dolly Dimples heeft een groep partijleden zich verzameld, waaronder Peter Meijers, afdelingsvoorzitter en iemand die ik nog ken uit mijn JS-tijd, ruim elf jaar geleden, en ook de afdelingsvoorzitter van de PvdA in Nuth, Jan Janssen. Terwijl geheel in de gastvrije Limburgse stijl het speciaalbier wordt aangerukt, ontstaat een discussie over de vrijheid van onderwijs. Wat moeten we met het bijzonder onderwijs, nu het islamitisch onderwijs in opkomst is? Ik word gevraagd naar mijn opvatting. Ik ben in principe voorstander van openbaar onderwijs, maar vraag me af of we als PvdA heel veel tijd moeten steken in een nieuwe discussie over artikel 23 van de grondwet. Kunnen we er niet gewoon voor zorgen dat openbare scholen zo goed zijn, dat ouders niet meer anders willen? En kunnen we er met regels niet voor zorgen dat islamitische scholen kinderen opvoeden op basis van de grondbeginselen van onze samenleving, zoals die o.m. zijn vastgelegd in artikel 1 van de grondwet, het non-discriminatiebeginsel? Ik neig daar dat laatste, maar ik ben er nog niet uit.

Smallingerland

2005-10-04T23:10:00.000+02:00

In de loop van de middag bereikt mij het bericht dat Bert Middel kandidaat zou zijn voor het burgemeesterschap van de gemeente Smallingerland in Friesland. Op de website van de Leeuwarder Courant staat een bericht gedateerd 30 september, dat gek genoeg door de landelijke media niet is opgepikt. Daarin staat dat Bert Middel door de vertrouwenscommissie van de gemeenteraad is voorgedragen als eerste burger van Smallingerland, de tweede gemeente van Friesland. Een paar uur later wordt het bericht bevestigd op de website www.smallingerland.nl Ik bel Bert en feliciteer hem met zijn a.s. benoeming. Hij is verbaasd dat ik het al weet, maar ik vertel hem dat het gerucht al de hele dag rondzoemt. Hij vertelt dat hij in het radioprogramma 'Met het Oog op Morgen' zijn besluit zal toelichten, en wenst me succces in de strijd om het voorzitterschap van de PvdA. Een bizarre wending in deze eerste open race om het voorzitterschap van de PvdA: tot vandaag riep ik nog dat Bert mijn grootste tegenstander was. Nu ontstaat een nieuwe dynamiek. Ik ben benieuwd.

Linkse samenwerking?

2005-10-04T11:54:00.000+02:00

In de Volkskrant van vandaag schrijft Hans Wansink over het eerste debat tussen de kandidaten, vorige week woensdag , dat ik "de meeste indruk maakte". Dat is leuk om te lezen. Maar hij schrijft ook: "Van Hulten toonde zich zonder reserve voorstander van een progressieve coalitie met de SP en GroenLinks". Dat is wat kort door de bocht.

Ik ben inderdaad voorstander van progressieve samenwerking, zoals nu ook al in de Tweede Kamer gebeurt, waarbij per geval wordt bekeken met wie de PvdA het beste kan optrekken. Ik ben er ook voorstander van om zowel voor als na de verkiezingen samenwerking tussen PvdA, SP en GroenLinks serieus te onderzoeken. Waar ik dan vooral benieuwd naar ben, is of GroenLinks en SP bereid zijn verantwoordelijkheid te dragen voor kabinetsbeleid dat niet alleen maar bestaat uit 'leuke dingen voor linkse mensen'. We zijn het als PvdA weliswaar niet eens met de oplossingen van het huidige kabinet, maar dat betekent niet dat een progressief kabinet niet voor moeilijke keuzes zal worden gesteld.

Waar ik in ieder geval niet voor ben, is om ons nu al vast te leggen op een linkse coalitie: dat zou Marijnissen en Balkenende alleen maar in de kaart spelen, en onnodig kiezers in het midden wegjagen. We moeten uitgaan van eigen kracht, zoveel mogelijk kiezers aan ons zien te binden, een rechtse meerderheid voorkomen en vanuit die positie de onderhandelingen ingaan. Als SP, GroenLinks en PvdA samen een meerderheid hebben, dan zouden we die optie als eerste moeten verkennen.

Met links als het kan, met rechts als het moet, zo zou je dat kunnen samenvatten.

Kennisfestival

2005-10-01T22:00:00.000+02:00

Vandaag het kennisfestival van de PvdA Nijmegen bezocht. In kleine werkgroepen werd gediscussieerd over het programma voor de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar en over de thema's die op het landelijke PvdA congres in december aan de orde zullen zijn. Zelf heb ik deelgenomen aan drie werkgroepen, over zorg, stedelijke ontwikkeling en onderwijs. Er waren zo'n honderd deelnemers, zowel leden als deskundigen van buiten de partij. De PvdA Nijmegen heeft bewust gekozen voor een open aanpak, waarbij de ideeen van de partij worden getoetst aan de weerbarstige praktijk. Veel jonge, nieuwe leden voelen zich aangesproken door deze meer informele manier van politiek bedrijven, en zij waren dan ook ruim vertegenwoordigd.

Na afloop van het kennisfestival had ik een lang gesprek met PvdA-wethouder Paul Depla. Hij toonde zich zeer tevreden over de samenwerking met de SP en GroenLinks in het progressieve college, maar waarschuwde ook dat die samenwerking op landelijk niveau niet vanzelfsprekend is. De PvdA heeft de mogelijkheid van samenwerking met SP en GroenLinks nog onvoldoende onderzocht, en bovendien is er volgens Depla nog een groot verschil tussen de manier waarop de SP in een gemeente als Nijmegen opereert, en de wijze waarop dat in Den Haag gebeurt.

Deventer rondjes

2005-09-27T23:38:00.000+02:00

’s Avonds op bezoek bij de afdeling Deventer. In de kelderzaal van cafe-restaurant Lindenboom worden onder leiding van voorzitter Patricia Wiebenga het beleidsplan en de begroting voor volgend jaar vastgesteld. Er zijn zo’n 30 leden, waaronder de twee wethouders en een aantal raadsleden. Van die 30 leden zijn er 7 na 2002 lid geworden. Dat komt ongeveer overeen met het landelijke beeld. Aan het einde van de formele agenda mag ik mij voorstellen en wat over mijn programa te vertellen. Daarna volgen de ‘Deventer Rondjes’: in kleine groepjes wordt over een aantal ‘brandende kwesties’ gediscussieerd. Ik steek veel op over wat er in Deventer speelt, op terreinen als zorg, jeugdbeleid en huisvesting. En over de voors en tegens van de Deventer ‘wijkaanpak’, die burgers inspraak geeft in het beleid dat in hun wijk wordt gevoerd en hoe een deel van het geld er wordt besteed. Teveel bemoeienis met details vanuit Den Haag, hoor ik vanavond een paar keer: graag meer ruimte voor gemeentes om zelf beleid naar goed inzicht uit te voeren, zelfs als dat leidt tot kleine verschillen tussen gemeentes. De vergadering wordt er een stuk levendiger door; ik maak er een aantekening van als idee om ook met andere afdelingen te delen.

Ad Brown?

2005-09-26T22:05:00.000+02:00

Een kort bezoek aan het Labour-congres in Brighton. Vandaag spreekt Gordon Brown, minister van financiën en de gedoodverfde opvolger van Tony Blair. In zijn toespraak legt hij de nadruk op onderwijs en armoedebestrijding. Dat spreekt mij aan. Veel mensen denken dat Labour met Brown aan het roer een ruk naar links zal maken. In zijn speech is er niets dat daar op wijst. Brown benadrukt het belang van een sterke economie en solide overheidsfinanciën als basis voor sociaal beleid. Sterk en sociaal, zeg maar. Het grootste gevaar voor Brown is dat hij dreigt zonder verkiezingsstrijd partijleider te worden. Labour is al een paar jaar verdeeld tussen aanhangers van de premier, Blairites, en aanhangers van Brown, Brownites. De verschillen tussen de twee hebben overigens meer te maken met stijl dan met inhoud. De laatste tijd sluiten de rijen zich rond Brown: zelfs Blair-supporters die Brown niet kunnen uitstaan spreken zich nu openlijk voor hem uit. Hier dreigt een herhaling van wat we in Nederland in 2002 hebben meegemaakt, denk ik bij mezelf: Ad Melkert die als kroonprins en zonder tegenkandidaat door de partij op het schild werd getild. Dat is hem persoonlijk en ons als partij uiteindelijk duur komen te staan. Het is voor Brown te hopen dat ie nog een serieuze tegenkandidaat krijgt, zodat zijn verkiezing tot partijleider toch nog wat debat en discussie oplevert.

Vijf woestijnruiters

2005-09-25T23:45:00.000+02:00

Op weg naar een afspraak in Amsterdam belt de VARA. Die avond is de eerste uitzending van het nieuwe praatprogramma ‘Woestijnruiters’ van Jeroen Pauw en Paul Witteman. Het leek ze wel een aardig idee om de vijf PvdA-voorzitterskandidaten die avond in de uitzending te vragen. Ik zeg direct toe. Iedere kans die we krijgen om de ruim 60.000 leden van de partij te laten zien we zijn en waar we voor staan, moeten we aangrijpen. Ik vraag naar de opzet van het programma. De redacteur vertelt dat we ieder een aantal vragen zullen beantwoorden, maar dat we niet met elkaar in debat zullen gaan. Jammer, want dat hoort natuurlijk wel bij zo’n verkiezingsstrijd.

Door naar Leiden voor een politiek cafe met leden van de PvdA-afdeling. Leiden is qua grootte de zesde afdeling van het land met bijna 900 leden, en ik probeer zoveel mogelijk leden tussen nu en 31 oktober zelf te ontmoeten. Na het politiek cafe haast ik me naar het station, waar ik heb afgesproken met Ruben Zandvliet en Peter Scheffer, respectievelijk voorzitter en vice-voorzitter van de Jonge Socialisten, de club waar ik zelf ook zes jaar lid van was. Zij willen weten waar ik sta als het gaat om de toekomst van de JS en wat ik van plan ben met de PvdA. Over een ding zijn we het alvast roerend eens: alle leden moeten stemrecht krijgen op het PvdA-congres.

Na een tussenstop in Utrecht door naar Amsterdam voor Woestijnruiters. De uitzending vindt plaats in Studio Plantage, waar ook Buitenhof vandaan komt. Ik word opgevangen door een redacteur die vertelt wat er gaat gebeuren. “Je bent de favoriet hè?” zegt ze opgewekt. Oh? Ik ben oprecht verbaasd. “Ja, we hebben even wat rondgebeld, en iedereen dicht jou de beste kansen toe”. Ik weet niet goed hoe ik moet reageren. Het is leuk om te horen, maar ik weet ook dat de meeste van ruim 60.000 leden van de partij mij absoluut nog niet kennen en dus nog een oordeel moeten vormen. En dat zijn wel de mensen die straks hun stem uitbrengen. Eerst maar eens keihard campagnevoeren en het land in dus. Dat is ook wat ik later in de uitzending zal zeggen.

De uitzending begint om 22.10, wij zijn als eersten aan de beurt. Pauw en Witteman stellen ombeurten een aantal vragen aan de kandidaten. Een paar flauwe vragen aan Hans Logtens en Annemarie Goedmakers, een serieuze vraag aan Bert Middel (je hebt 13 jaar in Den Haag gezeten, hoezo kandidaat van buiten de kaasstolp?), een lastige aan Annemarie Hoogland (wat vindt ze van Wouter Bos, wat moet ie anders doen), en een persoonlijke vraag aan mij: je bent al een paar keer van baan veranderd, hoe lang ben je van plan voorzitter te blijven? Voor mijn generatie is het heel gebruikelijk om na een aantal jaren van baan te wisselen, antwoord ik. Maar wat ik wel belangrijk vind, is dat je afmaakt waar je aan begonnen bent. Dat heb ik altijd gedaan en dat zal ik ook als voorzitter doen. In principe ga ik voor vier jaar, net als Ruud Koole. Maar dan moet je na twee jaar natuurlijk wel eerst herkozen worden.

Pauw en Witteman vergeten even dat ze niet in Nova of Buitenhof zitten en gooien het al snel over de bekende Haagse boeg: met wie moet de PvdA straks gaan regeren? Ik vind net als Wouter Bos en Ruud Koole dat we op eigen kracht de verkiezingen in moeten gaan, en dan moeten werken aan een progressief kabinet dat anders dan de huidige ploeg kan rekenen op draagvlak in de samenleving.

Terwijl Paul en Witteman cabaretier/filmmaker Hans Teeuwen en de Amsterdamse wethouder Ahmed Aboutaleb interviewen, vullen de vijf voorzitterskandidaten een quiz in met vragen over de PvdA en over Andre Hazes, waar het volgende item over gaat. Hoe heet de internetnieuwsbrief van Wouter Bos? De Bosbode. Wie was de Rode Jonker? Marinus de Goes van Naters. In welk jaar overleed Joop den Uyl? 1987. Tot zover heb ik ze goed. Maar dan: wie componeerde de Internationale? Geen flauw idee. “Dat weet ik niet niet, maar als Andre Hazes hem had gecomponeerd, had ik het nog wel geweten”, schrijf ik op, hopend op een bonuspunt. En hoe oud was Hazes toen ie overleed? Ook hier moet ik het antwoord schuldig blijven. Terwijl ik De Vlieger wel uit mijn hoofd kan zingen, en de Internationale niet...

Na de uitzending veel sms’jes van leden van mijn campagneteam, vrienden en familie. Goed optreden, is het unanieme oordeel, maar wat minder stijfjes graag! Ok, ik zal mijn best doen...

De vuurdoop!

2005-09-24T20:55:00.000+02:00

Vandaag kregen de kandidaten de kans zich voor te stellen aan de partij. Op het Politiek Forum in Utrecht, in de statige zaal van Ottone aan de Kromme Nieuwegracht, kondigt Ruud Koole het agendapunt 'voorzittersverkiezing' aan. Het is zijn laatste Politiek Forum als voorzitter, en een staande ovatie valt hem ten deel. Ik was - en ben - het lang niet altijd met hem eens, maar de ovatie is verdiend: Ruud heeft de partij in rustiger vaarwater gebracht en een hoop achterstallig onderhoud verricht. Nieuwe statuten, een nieuw beginselmanifest, brandende kwesties aan de orde gesteld: de dreun van 2002 is verwerkt. Frans Vroliks van het partijpresidium interviewt de kandidaten en vraagt ons een voor een wie we zijn en wat we met de partij willen. Ik mag als derde. Ik ben te gespannen: Bert en Annemarie doen het qua presentatie veel beter, en Hans oreert alsof ie in z'n Limburgse huiskamer of cafe staat. Mooi. Inhoudelijk kan ik mijn ei kwijt, maar aan mijn presentatie moet ik nog werken.

Na de presentatie van de kandidaten volgt een discussie over de tegenbegroting die de PvdA op Prinsjesdag heeft gepresenteerd. Ferd Crone en Wouter Bos geven uitgebreid antwoord op de vragen van de leden van het Politiek Forum. Ik probeer ook een vraag te stellen, maar dag mag niet: leden hebben op het Politiek Forum geen spreekrecht. Idioot. Ik ben kandidaat-voorzitter, mag mijn kandidatuur op het Politiek Forum presenteren, maar verder niet deelnemen aan het debat! Dat is toch niet te filmen? Daar moet echt verandering in komen. Voorstel nummer 1 als ik partijvoorzitter word: alle leden krijgen spreekrecht op alle openbare vergaderingen van de PvdA. En stemrecht op het congres: een lid, een stem.

Trekt u zich terug?

2005-09-21T21:06:00.000+02:00

Woensdagmiddag ontvang ik een telefoontje van het PvdA-partijbureau. "Michiel, ik bel om je te vertellen dat je kandidatuur in orde is bevonden. Je bent nu dus officieel kandidaat. Ik ga je nu zeggen wie de vier andere kandidaten zijn, en dan kun je aangeven of je je kandidatuur wilt handhaven." Pardon? Wil ik mijn kandidatuur handhaven? Ja, dat wil ik! Ik heb net ruim twee weken gezwoegd om een programma op te stellen, te bellen met partijgenoten, een campagneteam te formeren en, vooral de 50 handtekeningen van partijleden in te zamelen die nodig zijn ter ondersteuning van de kandidatuur. Ik begrijp de vraag van het partijbestuur - ze stellen hem aan alle kandidaten en willen iedereen de kans geven zich terug te trekken als ze bij het horen van de namen van de concurrentie alsnog koudwatervrees kregen. Dat is niet zo. Onder de namen zit een aantal bekenden, en ik denk vooral: leuk, dat wordt een pittige strijd, met mensen die nogal van elkaar verschillen. Ik handhaaf mijn kandidatuur. Mij wordt op het hart gedrukt de namen nog even stil te houden, en dat beloof ik, hoewel ze op een na eigenlijk allemaal al wel bekend zijn. De namen worden donderdagmiddag bekend gemaakt, zegt het partijbureau. Logisch: na de Algemene Politieke Beschouwingen. De partij wil Wouter niet voor de voeten lopen nu hij bezig is met z'n frontale aanval op het kabinet en CDA-collega Verhagen.

's Avonds thuis zet ik de tv aan en zie ik net als heel Nederland hoe minister Hoogervorst zijn vinger diep in de keel steekt om aan te geven dat hij van Wouter's tirade tegen het kabinetsbeleid walgt. Van de geste van Hoogervorst walgt heel Nederland. "Corpsbal", pareert Wouter later terecht tegenover de pers. Ik zie minister Veerman zitten, de man die zijn pensioen verdient met Europese landbouwsubsidies. Daar wordt ik nou misselijk van. Want dat pensioen verdient ie dus over de ruggen van kleine boeren in Afrika, die door de steun die wij aan onze boeren geven en de overtollige produkten die wij in Afrika dumpen tegen afbraakprijzen zelf niet rond kunnen komen en geen eerlijke kans krijgen op hun eigen thuismarkt, laat staan de wereldmarkt.

Linksaf of het veilige midden?

2005-09-19T23:30:00.000+02:00

Maandagavond ben ik te gast bij de afdeling Almere van de PvdA. In cafe the Guardian op de Grote Markt wordt een 'Rode Tafel'-bijeenkomst gehouden. De afdeling organiseert met enige regelmaat dit soort discussies, waar de leden van de partij met elkaar en met belangstellenden in gesprek gaan. Vandaag gaat het over de koers van de partij: "Linksaf of het veilige midden", is de vraag die centraal staat. Bij de vraag voel ik me een beetje ongemakkelijk. 'Linksaf' klinkt sympathiek, maar roept bij mij ook direct het beeld op van een auto die een drukke snelweg verlaat en een provinciale weg induikt. Ik denk niet dat we daar heel veel nieuwe kiezers tegen zullen komen, en bovendien: we verlaten de drukke weg met al die auto's: daar rijden onze kiezers toch? En om die metafoor nog even verder uit te werken: zo veilig is dat midden niet: het is immers hartstikke druk op die grote weg, waar je dus met iedereen rekening moet houden. Ik kies voor de linkerbaan op de snelweg.

Er ontstaat een pittige discussie tussen de aanwezigen. De 'linkse lente' die SP en GroenLinks onlangs hebben gelanceerd wordt als voorbeeld voor de PvdA genoemd (ik heb de website www.linkselente.nl eens bekeken: technisch perfect, artistiek zeer fraai, maar een inhoudelijke boodschap ontbreekt). Wethouder Johanna Haanstra en fractieleider in de gemeenteraad Rob Beuse verzetten zich tegen al te veel luchtfietserij. Zij zijn twee van de lokale bestuurders die de PvdA na de dreun van 2002 er weer bovenop hebben geholpen. Onze kiezers zitten in het midden, betoogt Beuse. Aan het eind van de discussie mag ik mijn programma voor het voorzitterschap uiteenzetten. Het wordt goed ontvangen. Ik vind dat de Haagse PvdA op dit moment te weinig idealisme uitstraalt, te weinig visie. Het is allemaal een beetje flets. Maar ik ben het met Rob eens dat we onze kiezers in het midden niet moeten achterlaten. Daar moeten we juist trots op zijn: dat zijn de mensen die dankzij tientallen jaren sociaal-democratisch emancipatiebeleid een goed bestaan hebben kunnen opbouwen. Die mogen we niet in de steek laten, we zijn er ook voor hen.

Er loopt een hond op het spoor

2005-09-19T10:00:00.000+02:00

De eerste stap is gezet. Om 09.55, vijf minuten voor de deadline, heb ik de brief waarmee ik mij kandidaat stel voor het voorzitterschap van de PvdA ingeleverd op het partijbureau in Amsterdam. Met daarbij 107 handtekeningen van partijleden die mij steunen - ruim meer dan de benodigde 50. Ik ben onder de indruk van het grote aantal steunbetuigingen en de aardige reacties die ik de afgelopen dagen heb ontvangen, per brief en per email. In mijn brief geef ik aan wat mijn drie prioriteiten zijn: doorgaan met partijvernieuwing (ik wil bijvoorbeeld dat alle leden stemrecht krijgen op het PvdA-congres), een andere manier van politiek bedrijven in Nederland (geen dikke verkiezingsprogramma's meer, maar een beknopt manifest dat tijdens de rit wordt uitgewerkt) en wat ik noem een nieuw gelijkheidsoffensief, in Nederland en de wereld: alle kaarten op de jongste jaren van een kind zetten, onder meer door middel van gratis kinderopvang voor iedereen, en een eerlijke kans voor de Derde Wereld door meer geld voor armoedebestrijding en het afschaffen van de Europese landbouwsubsidies die nu boeren in de Derde Wereld de nek omdraaien.

Het ging trouwens bijna mis vanochtend. De sneltrein van Almere Centrum naar Amsterdam CS was nog maar net vertrokken, of hij kwam alweer tot stilstand. Vrijwel direct riep de conducteur om dat er iets mis was. "Dames en heren, zoals u merkt staan we stil. Er loopt een hond op het spoor. Hierdoor lopen wij een nog onbekende vertraging op." Mijn adem stokte. Het zal me toch niet gebeuren? Twee weken lang keihard gewerkt, een programma geschreven, mensen gebeld, campagneteam bij elkaar gebracht, handtekeningen ingezameld, en dan struikelt mijn kandidatuur op de valreep door EEN HOND OP HET SPOOR? Gelukkig duurde het oponthoud niet al te lang, en vervolgde de trein snel zijn reis richting hoofdstad. Maar aan het lezen van de meegebrachte krant kwam ik niet meer toe.

Toen ik het partijbureau verliet kwam ik Marije Laffeber tegen, de internationaal secretaris van de PvdA die zich herkiesbaar stelt. Hollend was zij op weg naar het partijbureau om haar brief in te leveren. Kennelijk waren er meer honden op het spoor vanochtend.